snelle Italiaanse notenkoek uit Venetië

Kinderjaren geleden woonde er in de Valpolicella een meisje, Gaia genaamd.
Ze vloog op haar skate voorbij, crosste door de speeltuin op haar iets te grote fiets of hing joelend in de klimboom. Zodra er minstens vier spelers verzameld waren, ging alles aan de kant. Dan voetbalden ze tot Gaia rood was aangelopen. Middagen lang. Vooral zij was onvermoeibaar. En onverslaanbaar! Voetballen deed Gaia echt het allerliefst.

Moeder Federica zag het met lede ogen aan, ze had zich het krijgen van een dochter zo heel anders voorgesteld. Rustig, roze en lieflijk. Gaia bleek niet voor dat gat te vangen, vol van nette kleren, poppen waar je niet mee kon voetballen en andere braafheden waar je in het woeste buitenleven werkelijk niks aan had.
Dat Gaia in de speeltuin speelde kon Federica niet tegenhouden, voorkomen dat ze naar de plaatselijke voetbalvereniging ging wel.
'Voetballen, mijn dochter? Daar wordt ze maar lesbisch van!', riep Federica.
Dat was niet bedoeld als slechte grap, het was haar persoonlijke, rotsvaste overtuiging. Vriendinnen waren het of met haar eens, of hielden wijselijk hun mond. Federica wekte bepaald niet de indruk interesse te hebben voor een stevige update omtrent (homo)seksualiteit. Gaf niet het idee dat er een vrij land met haar te bezeilen was.

Ooit was Federica zelf een niet onverdienstelijk zwemster geweest, en dus kon haar dochter ook maar het beste gaan zwemmen. Dat was wel zo overzichtelijk en logisch.
Ook al spartelde Gaia nog zo hard tegen, al gauw trok ze wel vier keer per week haar rechtlijnige baantjes. Ze zwom heel snel. In welke sport was Gaia eigenlijk niet goed?
Moeder glom van trots en hoopte vurig op een tweede zwemkampioen in de familie.

Ieder jaar speelde zich na de zomervakantie hetzelfde drama af. Slag en ritme werden jaar in jaar uit bepaald door de coach. Ondertussen bleef Gaia dromen van fluorescerende voetbalschoenen, een doel in haar leven en van winnen met een team.
De schade haalde ze zoveel mogelijk in in weekends en vakanties.

Op een bijzondere dag tijdens zo`n lange Italiaanse zomervakantie, gingen Gaia`s ouders scheiden. Soms, heel soms, blijkt scheiden toch ook een beetje fijn en zo was het gelukkig ook voor Gaia.
Haar vader, al die kinderjaren nogal onzichtbaar aanwezig geweest, stond erop dat Gaia zich na de zomervakantie in zou schrijven bij de voetbalclub. Hij was nog nooit zo zeker geweest van zijn zaak en hij had ook alvast een paar enorm fluorescerende voetbalschoenen met zijn dochter uitgezocht. Gaia was extatisch, superblij!
Hoe zijn ex Federica ook zeurde, ze kon het heen en weer krijgen met die zwemclub van haar. Eindelijk! En Gaia voetbalde nog lang en gelukkig!

Ik bak een snelle notenboterkoek voor Gaia. Deze komt uit Venetië en is bijvoorbeeld lekker na het voetballen. Kan ook prima naast een rustig kopje thee of een stevig bakje koffie!




snel Italiaans notentaartje uit Venetië

200 g boter + extra voor de springvorm
100 g suiker
2 eidooiers
75 g vloeibare honing
2 el grappa of rum
300 g bloem + extra voor de springvorm
50 g walnoten, gepeld
50 g pijnboompitten
eventueel poedersuiker om te bestrooien

Mix boter en suiker tot een crème. Mix dan de eierdooiers erdoor. Als ze goed zijn opgenomen schenk je de honing en de grappa in het beslag. Doe de bloem erbij en mix kort.
Hak de walnoten grof en roer ze met een van de deeghaken handmatig door het beslag.
Verwarm de oven voor op 180 graden.
Vet een springvorm van 22-24 cm in met boter en bestuif de vorm met bloem.
Verdeel het deeg over de vorm en druk het wat aan.
Strooi de pijnboompitten over heet deeg en druk ze er niet te diep in.
Bak het notentaartje in ongeveer 30 minuten goudbruin, laat het afkoelen op een rooster en bestrooi het eventueel met wat poedersuiker.

Meer recepten uit Veneto en Venetië vind je in mijn boek Mangiamo! Koop het bij je boekhandel of bestel het hier.

Muziek terwijl u werkt:




Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.