vega maaltijdsalade voor zomer en herfst

Meer lezen →
Aan de rand van het zwembad koesterde ze de laatste zonnestralen van de dag. Gulziger dan normaal, onverzadigbaar, op het hebberige af. Haar badpak was allang opgedroogd na een lang koud bad.  Ze las nog wat, soesde van warmte en ontspanning. Hoewel ze een paar weken in het buitenland geweest was, voelde het hier en nu alsof ze vakantie had. Ze was met geen stok naar huis te krijgen.

Het weer was sinds een dag of wat instabiel geworden, in het weekend was het zelfs al herfst geweest. De temperatuur was tijdelijk gekelderd en het had gehoosd. De bergbeek had normaal twee maanden de tijd om deze hoeveelheid water langzaamaan af te voeren. Nu het ineens in zo korte tijd moest, bleek ze niet opgewassen tegen zoveel natuurgeweld. De beek trad buiten haar oevers en lieflijke zandweggetjes en kleine straatjes werden gebombardeerd tot ervaren rivieren. Bergafwaarts duwden ze muren om en sleurden de resten met zich mee. Kelders en garages liepen vol.
In het dal was de wateraanvoer helemaal niet meer bij te benen, daar stonden nog meer auto`s tot het dak in het water. De rotonde in het dal was veranderd in een meertje, waardoor de weg naar de stad was afgesneden. De staat van alertheid werd uitgeroepen. Het was een ravage.

Na het weekend stond de zon weer zomers hoog in strak blauw. Stralend, alsof er niks was gebeurd. Alsof het dak van de supermarkt niet was ingestort, de schoenenwinkel haar inboedel niet kwijt was en wijnranken niet voor een deel waren verwoest. Met een onschuldige blik droogde ze de inhoud van ondergelopen kelders die in de straten stond uitgestald, alsof het om een feestelijke rommelmarkt ging.

Zij zomerde na op de stretcher. Ze was de dans net ontsprongen en telde haar zegeningen.
Pas toen haar maag knorde veerde ze eindelijk op. Ze snelde naar huis over de vrijgegeven weg en dacht aan de avondmaaltijd. Wat zou ze eens maken? De supermarkt was nog steeds gesloten, maar haar koelkast was goed gevuld.
Ze zou de bonen die ze met het oog op de herfst had gekookt gebruiken. In een handomdraai maakte ze een nazomerse maaltijdsalade voor twee personen.
Lees verder →
Gepost door : Antoinette Coops
0 Reacties

snelle Italiaanse notenkoek uit Venetië

Meer lezen →
Kinderjaren geleden woonde er in de Valpolicella een meisje, Gaia genaamd.
Ze vloog op haar skate voorbij, crosste door de speeltuin op haar iets te grote fiets of hing joelend in de klimboom. Zodra er minstens vier spelers verzameld waren, ging alles aan de kant. Dan voetbalden ze tot Gaia rood was aangelopen. Middagen lang. Vooral zij was onvermoeibaar. En onverslaanbaar! Voetballen deed Gaia echt het allerliefst.

Moeder Federica zag het met lede ogen aan, ze had zich het krijgen van een dochter zo heel anders voorgesteld. Rustig, roze en lieflijk. Gaia bleek niet voor dat gat te vangen, vol van nette kleren, poppen waar je niet mee kon voetballen en andere braafheden waar je in het woeste buitenleven werkelijk niks aan had.
Dat Gaia in de speeltuin speelde kon Federica niet tegenhouden, voorkomen dat ze naar de plaatselijke voetbalvereniging ging wel.
'Voetballen, mijn dochter? Daar wordt ze maar lesbisch van!', riep Federica.
Dat was niet bedoeld als slechte grap, het was haar persoonlijke, rotsvaste overtuiging. Vriendinnen waren het of met haar eens, of hielden wijselijk hun mond. Federica wekte bepaald niet de indruk interesse te hebben voor een stevige update omtrent (homo)seksualiteit. Gaf niet het idee dat er een vrij land met haar te bezeilen was.

Ooit was Federica zelf een niet onverdienstelijk zwemster geweest, en dus kon haar dochter ook maar het beste gaan zwemmen. Dat was wel zo overzichtelijk en logisch.
Ook al spartelde Gaia nog zo hard tegen, al gauw trok ze wel vier keer per week haar rechtlijnige baantjes. Ze zwom heel snel. In welke sport was Gaia eigenlijk niet goed?
Moeder glom van trots en hoopte vurig op een tweede zwemkampioen in de familie.

Ieder jaar speelde zich na de zomervakantie hetzelfde drama af. Slag en ritme werden jaar in jaar uit bepaald door de coach. Ondertussen bleef Gaia dromen van fluorescerende voetbalschoenen, een doel in haar leven en van winnen met een team.
De schade haalde ze zoveel mogelijk in in weekends en vakanties.

Op een bijzondere dag tijdens zo`n lange Italiaanse zomervakantie, gingen Gaia`s ouders scheiden. Soms, heel soms, blijkt scheiden toch ook een beetje fijn en zo was het gelukkig ook voor Gaia.
Haar vader, al die kinderjaren nogal onzichtbaar aanwezig geweest, stond erop dat Gaia zich na de zomervakantie in zou schrijven bij de voetbalclub. Hij was nog nooit zo zeker geweest van zijn zaak en hij had ook alvast een paar enorm fluorescerende voetbalschoenen met zijn dochter uitgezocht. Gaia was extatisch, superblij!
Hoe zijn ex Federica ook zeurde, ze kon het heen en weer krijgen met die zwemclub van haar. Eindelijk! En Gaia voetbalde nog lang en gelukkig!

Ik bak een snelle notenboterkoek voor Gaia. Deze komt uit Venetië en is bijvoorbeeld lekker na het voetballen. Kan ook prima naast een rustig kopje thee of een stevig bakje koffie!
Lees verder →
Gepost door : Antoinette Coops
0 Reacties