Hellas in de bonen

Meer lezen →
Voetbalvrouwen zijn erg, dat is algemeen bekend, maar voetbalmoeders kunnen er op hun manier ook wat van. Wilde-zwijnenwijfjes die hun kroost beschermen zijn er eigenlijk maar niks bij.

Victor keepte jarenlang bij de plaatselijke voetbalclub in de Valpolicella. Op uitnodiging van Hellas Verona trainde hij een seizoen met deze professionals mee in de stad. Hij werd niet opgenomen in het officiële team van Hellas en speelde geen wedstrijden. Hij deed echt alleen mee aan de trainingen. Dat was uitdagend en leuk! Het waren goede trainingen en hij leerde er veel. En kansen moet je net als ballen grijpen en niet loslaten.

Van training tot training werd er bekeken of Victor met Hellas mee mocht blijven doen. Die jongen was toen tien maar had daar geen of in ieder geval stukken minder moeite mee dan zijn moeder. Ik vond het helemaal niks, iedere keer weer die keuring. Was dat nou echt nodig?
Ze kwamen het ook niet even leuk spontaan melden, of Victor de volgende keer weer van de partij mocht zijn. Je moest leuren om het antwoord. En dat voelde als leuren met mijn kind.
We hielden dat gedeelte zoveel mogelijk verborgen voor Victor. We wilden zijn voetbalpret niet laten vergallen door grote-mensengeneuzel.

Aan het einde van het voetbalseizoen vertelde Hellas dat ze Victor eventueel vast gingen opnemen in het team maar na maanden afwachten ging het toch niet door. Dagelijks had Victor me gevraagd of er misschien goed nieuws was en toen..
Ach, wat was Victor teleurgesteld! Vader en moeder van het opvangteam stonden gelukkig met open armen klaar.
Victor speelde nog een jaar door bij de plaatselijke voetbalvereniging in de Valpolicella en werd daarna opgenomen in het team van Chievo Verona, de aartsvijand van Hellas Verona.

Die wedstrijd Chievo tegen Hellas, die kwam maar niet. Het hele seizoen was Hellas in geen velden of wegen te bekennen. En wat mij betreft stond er nog een rekeningetje open.
Ik hield deze gedachte helemaal verborgen voor Victor. Ik wilde zijn voetbalpret niet laten vergallen door mijn grote-mensengeneuzel.

Victors tweede seizoen bij Chievo, een toernooi in Brescia.
Sparta - Feyenoord staat erbuiten, Manchester United - Manchester City is er niks bij, en Inter - Milan valt erbij in het niet (en dat wil bij ons thuis wat zeggen).
Daar was dan ein de lijk de langverwachte derby Chievo - Hellas Verona. Het ging om de derde en vierde plaats.
Voor de wedstrijd fluisterde ik Il Marito nog in het oor:
"Ik hoop dat Chievo wint van Hellas doordat Victor een bal stopt!"

De teams waren aan elkaar gewaagd en gingen gelijk op. Alleen onze fysiotherapeut viel wel op door traagheid. Tegen de tijd dat hij met zijn dikke buik en een flesje water naar de patiënt gehobbeld was, was deze ondertussen al genezen.
Maar goed.
We gingen penalty's schieten, ieder team drie. Ik haat penalty's en ik kan er bijna niet naar kijken. Ik heb medelijden met wie moet schieten en ik heb medelijden met de keeper. Normaal gesproken dan. Nu niet, en ik kreeg alles luid en duidelijk van A tot Z mee.

De keeper van Hellas stopt een penalty...
Maar Victor stopt er twee!

Jiehaaaa!!
Tièèèèèè!
Tièèèèè!
Tièèèè!

Dit moment vergeet ik nooit meer. Die blik van Victor toen hij de eerste stopte en onze schreeuw toen hij de tweede tegenhield.
Held in ere hersteld!

Moeder zeer trots, einde mededeling.
Lees verder →
Gepost door : Antoinette Coops
3 Reacties