kalfskoteletten met venkel voor wereldvrouwen

Mijn oma was een wereldvrouw! Ze was vrolijk en hield van gezelligheid. Vol verhalen zat ze en gevleugelde woorden sprak ze bij voorkeur in het Duits. Schaterend lachte ze om Mr. Bean en ze borduurde tafellakens waar de vrolijkheid vanaf spatte.
Als wij nichtjes en neefjes haar hele huis op stelten zetten, stuurde ze mijn oudste neef naar de frietkraam. Hij haalde friet voor iedereen en dat was feest.

'Früher war ich jung und schön, jetzt bin ich nur noch schön'



























Toen oma nog achter de toonbank stond in de slagerij, bereidde ze 's ochtends al vroeg de warme maaltijd voor. Iedere dag zette ze een flinke pan met schenkels op. Vleesbouillon trok traag op een laag vuurtje.
Om één uur werd er gegeten. Een bordje met dit en een schaaltje van dat. Een beetje van zus en een snufje van zo. Mijn oma kon heerlijk koken!

Ook brood maakte ze zelf. Een oven had ze niet, dus bakte de bakker haar brood. De kelder vulde ze met potten en flessen. Kersen op sap, augurkjes en sjalotten.

Mijn oma en opa verkochten koeien, kalveren en varkens van kop tot staart. Tegenwoordig is een doorsnee kalfsschenkel vaak alleen nog op bestelling verkrijgbaar, om over orgaanvlees nog maar te zwijgen! Oma trok een stukje runderhart mee in de vleesbouillon, en kalfshersenen bakte ze rul als warm hapje bij de avondboterham...

Op 8 maart 1907 werd ze geboren. Mijn oma heette Antoinette, maar iedereen noemde haar Tonie.
Vandaag breng ik haar geen flesje advocaat, geen doosje After Eight en al helemaal geen Limburgse vlaai. Vandaag geef ik een recept waar zij zich in zou hebben herkend.

Om beurten kook ik met de kinderen een menu dat zij zelf samenstellen. Fabio koos onlangs voor kalfskoteletten. Terwijl we samen zijn menu bereidden, zag ik ineens heel duidelijk drie familietrekjes.

Oma hield al net zo van kalfsvlees als Fabio en ik. Tong, zwezerik, koteletten...Kalfsvlees, dat was trekje één.
En bij kalfsvlees hoorde altijd een snufje nootmuskaat vond ze. Dat hadden we toevallig gedaan, dus dat was twee!
Venkelzaad gebruikte zij altijd bij kalfstong. Dat was drie!
De tocco italiano ontbrak niet, salie en olijfolie. Dat was in haar tijd in Nederland nog vrijwel onbekend. Maar tegenwoordig had mijn oma dit recept kunnen bedenken!

Geef (zelfgebakken) broodjes naast de koteletten. En bonen, want die 'schmecken immer'. Dat weten ze in Italië al eeuwen, en in mijn familie ook.
En dan nog een frisse salade, want afwisseling moet er zijn. Natuurlijk eet je vleesbouillon vooraf. En wil je het helemaal doen zoals mijn oma het deed, dan geef je kersen op sap na. Of een schaaltje zelfgemaakte appelmoes met kaneel. Want yoghurt, nee, dat hadden ze toen nog niet.

4 kalfskoteletten, samen ongeveer 7 ons
4 blaadjes salie
1 tl venkelzaad
een snuf nootmuskaat
olijfolie
versgemalen peper
zout

Verwarm de heteluchtoven voor op 225 graden.
Wrijf de ovenschaal in met olijfolie.
Leg op elke kotelet een blaadje salie, bestrooi met venkelzaad en nootmuskaat en druppel er nog wat olijfolie over.
Bak de koteletten gaar in ongeveer 25 minuten en keer ze halverwege de baktijd om.
Breng op smaak met peper en zout.

'Böse Leute haben keine Lieder', en mijn oma dus des te meer:
Scott Joplin – Antoinette
Neneh Cherry – Woman
Howard Goodall – Ecce Homo

kalfskoteletten salie venkel nootmuskaat



9 opmerkingen:

  1. Wat een mooi eerbetoon aan je oma, Antoinette!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat mooi Antoinette! Fijne herinneringen om altijd te koesteren en om inderdaad weer door te geven. Houd ik van :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een mooi verhaal op deze achtste maart. Leest als een sprookje. En inderdaad bij zulke verhalen ruik ik de keuken van mijn grootmoeder ook. Bravo!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Was een lief mens en een sterke vrouw, dat moest maar eens duidelijk gezegd :-)!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Antoinette wat een prachtig portret. En zoveel om te herkennen voor mij! Mijn Duitse oma was uit 1904, en ook verder veel parallellen. Maar voorop toch dat ontzag en die liefde. Over mijn moeder heb ik al geschreven, over mijn oma alleen zijdelings. Moet ik een keer doen!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. En vooral guance di vitello en ossobuccho? Voor het eerst leren eten in de Piemonte. Lekker lang laten pruttelen. Grandioos!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja natuurlijk, dat gaat Fabio later vast ook kiezen!

      Verwijderen
  7. Wat schitterend beschreven, een feest om te lezen. Wat moet het fijn zijn om zo'n oma gehad te hebben.

    BeantwoordenVerwijderen