Kersencake en de Poste Italiane

Italië is berucht om haar bureaucratie.
Je zaakjes regelen betekent van kastjes naar muren gestuurd worden, terug naar af moeten, in de put zitten en driemaal in de rondte gaan om uiteindelijk murw geslagen door cirkelredeneringen en gebukt onder een vracht papier de eindstreep te halen. Of niet.


Als je door de mangel moet, kun je die processen maar het beste nemen als een spelletje. Ganzenbord. Mens Erger Je Niet. Bingo.

Deze week had ik prijs. Ik mocht zowel mijn rijbewijs, de identiteitskaart als mijn paspoort vernieuwen. Heel wat stoffige hoekjes van de Italiaanse samenleving heb ik weer gezien, maar ik moet zeggen met een verbluffend resultaat.

Klap op de vuurpijl! Vandaag ging ik met drie pakketten naar de Poste Italiane, een Stofnest dat een naam hoog te houden heeft.
Regels waarvan niemand zich het hoe en waarom nog herinnert worden al jaren strikt nageleefd, post wordt niet altijd bezorgd en het lijkt wel of het personeel geselecteerd is op haar slaapverwekkend werktempo.

Na een lootje te hebben getrokken ging ik efficiënt en modern als P005 door het leven.
Heel wat P's A's en E's zaten al te wachten.
Pazienza, héél véél geduld.
Meneer A010 naast me sukkelde in slaap.

"A010!"
Het lampje A010 voor loket één brandde en het winnende nummer werd omgeroepen.

Maar meneer A010 reageerde niet.
Zachtjes stootte ik hem wakker en opgeschrikt en nog slaapdronken begaf hij zich naar het loket, onder luid commentaar van E007. Die vond het maar schande dat er ook nog mensen gingen slapen.
"Ja zeg, alsof we al niet lang genoeg hoeven te wachten op de postbeambten. Als de klanten nou ook nog eens meedoen is het einde zoek!"
Terwijl hij dit zei leunde E007 iets te stevig op de horizontale drukbalk van de nooduitgang. En toen ging het alarm af met oorverdovend gerinkel.

Ik zei tegen E007 dat hij nu iedereen wel goed wakker had en de hoofdpostbeambte vroeg hem of hij soms had willen ontsnappen.
Knorde E007: "Nee hoor. Hier is geen ontkomen aan."

Bingo!

recept pissota con le ciliege, een ouderwetse kersentaart uit de Valpolicella waar je eventjes op moet wachten

4 eieren
200 gram suiker
400 gram meel
een snufje zout
1 zakje bakpoeder
500 gram kersen (of druiven)
2 dl extra vergine olijfolie zacht van smaak
1 dl melk
1 eetlepel grappa of rum

Was de kersen voordat je de taart gaat bereiden en laat ze uitlekken in een vergiet. 
Zelf ontpit ik de kersen niet. Bestuif ze vlak voor je begint met de bereiding met wat bloem.
Klop met de garde de eieren met de suiker. Doe er beetje bij beetje het meel bij en de rest van de ingrediënten. Dan gaat het pakje bakpoeder erbij en als laatste de kersen voorzichtig door het beslag mengen.
Doe de taart in een ronde bakvorm met een doorsnee van 30 cm en bak haar in de oven ongeveer 35 - 40 minuten op 180 graden. 
De taart is zo klaar maar wacht liefst een dag met opeten, gerijpt smaakt dat beter. 
Serveren met een glaasje Recioto om in de sferen van de Valpolicella te blijven.

Muziek terwijl u wacht:
Wake up, Rage against the machine
Precious time, Van Morrison

2 opmerkingen:

  1. waar heb je geen bureaucratie? haha

    wat lijkt deze cake me lekker zeg. Maar ik zit altijd te twijfelen bij cakes met olijfolie, vooral omdat wij thuis marokkaanse boerse olijfolie gebruiken en dat is supersterk! Ik denk dat ik maar een litertje in de supermarkt ga kopen want een cake met kersen.....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nou, je hebt altijd baas boven baas zullen we maar zeggen!
    Inderdaad, het moet wel olijfolie zijn met een zachte smaak, anders is het niet lekker.

    BeantwoordenVerwijderen