Solitude, Jeroen Thijssen

Meer lezen →
Einde zomer was ik bij de uitgever om de vormgeving van mijn kookboek te bespreken. Na het gesprek wenkte de redacteur me. We liepen de trap af en daar stond ik, middenin de huisbibliotheek van Nieuw Amsterdam. Rijen dik, planken vol kookboeken en romans. Kies maar iets uit!

Achterin stond Solitude van Jeroen Thijssen. Thijssen, de culinair journalist die zo lekker schreef maar een paar jaar geleden werd wegbezuinigd bij ochtendblad Trouw. Wat was er van hem geworden?
Het woord familiegeschiedenis gaf de doorslag.
Lees verder →
Gepost door : Antoinette Coops
0 Reacties

Mangiamo! Streekgerechten en ander lekkers uit de Italiaanse Veneto

Meer lezen →
Mangiamo! Dat is de titel van mijn kookboek dat half april 2018 verschijnt bij uitgeverij Nieuw Amsterdam.
Het boek bevat vooral streekgerechten uit de Veneto en maar ook ander Italiaans lekkers dat ik vaak maak.
Mangiamo! is een kookleesboek, want ieder recept wordt ingeleid met een verhaal. Bovendien staan er verslagen en interviews in. De inwoners van de streek komen eindelijk eens uitgebreid aan het woord en als lezer krijg je een beeld van het eetleven van de Veneti.
Lees verder →
Gepost door : Antoinette Coops
2 Reacties

boekbespreking Slim zonder pakjes & zakjes Karin Luiten

Meer lezen →
Van overzichtelijke weekmenu's krijg ik het misschien nog wel benauwder dan van ordentelijke agenda's. Ze zijn wat mij betreft niet lekker handig, ze voelen eerder als een slaafs knellend keurslijf. Je moet in het leven iets overlaten aan het toeval, toch?
Opeens besluiten om lekker uit te gaan eten, zonder eten weg te hoeven kieperen of op het laatste moment iemand bij je thuis uitnodigen zonder eerst nog een verplichte stop bij de supermarkt.
Hierom vind ik het zo goed dat Slim zonder pakjes & zakjes van Karin Luiten onlangs is verschenen.
Lees verder →
Gepost door : Antoinette Coops
0 Reacties

fijn stoofpotje van wild zwijn

Meer lezen →
Tegenwoordig zit ik bij niet zomaar een wandelclubje.
We plannen onze uitjes niet al weken van tevoren, we halen elkaar ook niet in het weekend op met de auto om dan naar idyllisch veraf rijden. Dat is allemaal lekker niet nodig!
We vertrekken gewoon iedere ochtend (nou ja, bijna iedere ochtend) om 7:30 vanaf de straat achter mijn huis. We wandelen dan voor we gaan werken een uurtje over de heuvels van de Valpolicella. Wandelen? Marcheren is eigenlijk een beter woord, het tempo ligt vrij hoog. We zijn net een stel honden die eindelijk los van de riem mogen.

Er wordt behoorlijk wat afgekletst ondanks het vroege uur en het stevige wandelritme. Het gemiddeld door mij 's ochtends voor 9 uur uitgesproken aantal woorden is de afgelopen weken echt enorm gestegen.
Flitsend gekleed gaan we heuveltje op en af. Dat doen we om te voorkomen dat we ondanks ons geklets door jagers voor wilde zwijnen worden aangezien. In de jachtperiode moet je in de Valpolicella een tikje op je hoede zijn. Ieder jaar is het wel weer ergens raak. Dan wordt er een argeloze wandelaar verwond of erger!

Stevige wandelaars mogen stevig eten, dat is alom bekend. Voor een extra overdadige portie van onderstaand wildzwijnstoofpotje wandel ik graag een extra heuveltje om.








1 kg wild zwijn, bijvoorbeeld schouderstuk

Voor de marinade:
400 ml water
50 ml wittewijnazijn
1 ui
2 blaadjes salie
2 blaadjes laurier
1 takje peterselie
3 jeneverbessen
1 tl zout
versgemalen peper

Voor de saus:
50 g boter
50 g spek (dobbelstenen)
1 glas witte wijn
125 ml bouillon
2 blaadjes salie
2 blaadjes laurier
1 takje peterselie
3 jeneverbessen
zout en peper
1 el boter op kamertemperatuur
1 el aardappelmeel of bloem

Snij het schouderstuk in flinke blokken.
Doe alle ingrediënten voor de marinade in een steelpan, breng ze aan de kook en laat de marinade 5 minuten zachtjes borrelen. Laat afkoelen tot kamertemperatuur.
Doe de marinade met het vlees in een afsluitbare kom en laat het minstens 12 uur marineren in de koelkast. Langer mag ook.

Dep het vlees goed droog. De marinade gebruik je niet meer.
Verhit de boter en bak de spekjes een paar minuten. Doe het vlees erbij en bak het rondom bruin.
Blus met een glas witte wijn en laat de alcohol verdampen.
Doe 125 ml bouillon, kruiden en jeneverbessen in de pan.
Stoof het vlees minstens 3 uur.
Prak de boter en de bloem door elkaar en roer het mengsel door de saus.
Proef of er nog zout of peper bij moet.
Maak het stoofpotje liefst een dag voor je het eet klaar.
Serveer het stoofpotje met zachte of gegrilde polenta.

Er is altijd van alles te zien, tijdens zo'n vroege wandeling. Op mijn instagram account plaats ik regelmatig foto's die ik onderweg maak, zie https://www.instagram.com/italiaanskokenmetantoinette/

Muziek terwijl u werkt:
Keep on running, Stevie Wonder


Lees verder →
Gepost door : Antoinette Coops
0 Reacties

boekbespreking Fratello & Sorella Over Italië, koken en lekker eten

Meer lezen →
Frans van Munster woont min of meer per ongeluk al twintig jaar in Puglia, Zuid-Italië samen met Anna. Hij ging ooit naar Italië om olijven te plukken, is er toen maar blijven wonen in een trullo en olijfboer geworden. Karin van Munster moestuiniert in de Achterhoek en woont in Amsterdam samen met Matthijs van Nieuwkerk. Ze recenseerde hotels en restaurants voor het Algemeen Dagblad.

Frans en Karin zijn de broer en zus achter het onlangs verschenen kookleesboek Fratello & Sorella Over Italië, koken en lekker eten. Ze schreven een paar jaar de column Fratello & Sorella voor Vrij Nederland en gingen daarna gewoon door op hun site fratello-sorella.nl/ Het boek is een samenstelling van columns die op deze plaatsen eerder zijn verschenen.
Lees verder →
Gepost door : Antoinette Coops
3 Reacties

Hellas in de bonen

Meer lezen →
Voetbalvrouwen zijn erg, dat is algemeen bekend, maar voetbalmoeders kunnen er op hun manier ook wat van. Wilde-zwijnenwijfjes die hun kroost beschermen zijn er eigenlijk maar niks bij.

Victor keepte jarenlang bij de plaatselijke voetbalclub in de Valpolicella. Op uitnodiging van Hellas Verona trainde hij een seizoen met deze professionals mee in de stad. Hij werd niet opgenomen in het officiële team van Hellas en speelde geen wedstrijden. Hij deed echt alleen mee aan de trainingen. Dat was uitdagend en leuk! Het waren goede trainingen en hij leerde er veel. En kansen moet je net als ballen grijpen en niet loslaten.

Van training tot training werd er bekeken of Victor met Hellas mee mocht blijven doen. Die jongen was toen tien maar had daar geen of in ieder geval stukken minder moeite mee dan zijn moeder. Ik vond het helemaal niks, iedere keer weer die keuring. Was dat nou echt nodig?
Ze kwamen het ook niet even leuk spontaan melden, of Victor de volgende keer weer van de partij mocht zijn. Je moest leuren om het antwoord. En dat voelde als leuren met mijn kind.
We hielden dat gedeelte zoveel mogelijk verborgen voor Victor. We wilden zijn voetbalpret niet laten vergallen door grote-mensengeneuzel.

Aan het einde van het voetbalseizoen vertelde Hellas dat ze Victor eventueel vast gingen opnemen in het team maar na maanden afwachten ging het toch niet door. Dagelijks had Victor me gevraagd of er misschien goed nieuws was en toen..
Ach, wat was Victor teleurgesteld! Vader en moeder van het opvangteam stonden gelukkig met open armen klaar.
Victor speelde nog een jaar door bij de plaatselijke voetbalvereniging in de Valpolicella en werd daarna opgenomen in het team van Chievo Verona, de aartsvijand van Hellas Verona.

Die wedstrijd Chievo tegen Hellas, die kwam maar niet. Het hele seizoen was Hellas in geen velden of wegen te bekennen. En wat mij betreft stond er nog een rekeningetje open.
Ik hield deze gedachte helemaal verborgen voor Victor. Ik wilde zijn voetbalpret niet laten vergallen door mijn grote-mensengeneuzel.

Victors tweede seizoen bij Chievo, een toernooi in Brescia.
Sparta - Feyenoord staat erbuiten, Manchester United - Manchester City is er niks bij, en Inter - Milan valt erbij in het niet (en dat wil bij ons thuis wat zeggen).
Daar was dan ein de lijk de langverwachte derby Chievo - Hellas Verona. Het ging om de derde en vierde plaats.
Voor de wedstrijd fluisterde ik Il Marito nog in het oor:
"Ik hoop dat Chievo wint van Hellas doordat Victor een bal stopt!"

De teams waren aan elkaar gewaagd en gingen gelijk op. Alleen onze fysiotherapeut viel wel op door traagheid. Tegen de tijd dat hij met zijn dikke buik en een flesje water naar de patiënt gehobbeld was, was deze ondertussen al genezen.
Maar goed.
We gingen penalty's schieten, ieder team drie. Ik haat penalty's en ik kan er bijna niet naar kijken. Ik heb medelijden met wie moet schieten en ik heb medelijden met de keeper. Normaal gesproken dan. Nu niet, en ik kreeg alles luid en duidelijk van A tot Z mee.

De keeper van Hellas stopt een penalty...
Maar Victor stopt er twee!

Jiehaaaa!!
Tièèèèèè!
Tièèèèè!
Tièèèè!

Dit moment vergeet ik nooit meer. Die blik van Victor toen hij de eerste stopte en onze schreeuw toen hij de tweede tegenhield.
Held in ere hersteld!

Moeder zeer trots, einde mededeling.
Lees verder →
Gepost door : Antoinette Coops
3 Reacties

pasta met vier soorten kaas, walnoten en bieslook

Meer lezen →
Het zomerkamp was echt helemaal te gek! Tenten bouwen, kanoën, een vlot maken en dan slootje varen, steppen naar het volgende dorp, mountainbiken, wakeboarden, zwemmen, bovenop de klimmuur klimmen, een dropping overleven, struisvogels voeren, marshmellows roosteren, een keer je eigen potje koken op een eenpitter. Te veel om op te noemen was het. En dat allemaal gewoon in de Gelderse Achterhoek! De kinderen hebben echt de tijd van hun leven gehad. Op een klein, intercultureel, culinair incidentje na dan...

Buitenlucht maakt hongerig en op een dag  stond er pasta met tomatensaus op het menu. Victor en Fabio verheugden zich 's middags al op een heerlijk dampend bordje Italiaanse tevredenheid. Beetgare pasta met tomatensaus, en dan wat verse Parmezaanse kaas om het af te maken. Simpel en doeltreffend!
De kok strooide welgemoed een snufje zout in het water en liet de spaghetti lekker lang doorkoken, zodat de pastaslierten wel even extra de tijd hadden het aanwezige zout in zich op te zuigen.

Terwijl de kampeerders om hun heen de bordjes tomatenpasta in een rap tempo leeg schransten, gingen Fabio en Victor een opmerkelijk tandje zachter. Van 'al dente' spaghetti geen spoor en van zout al helemaal niet. De saus was op zich prima te doen. Blikken van Italiaanse verstandhouding werden uitgewisseld... 
De pasta hebben ze met lange, trage tanden toch maar gewoon opgegeten. Helden zijn het!
En volgend jaar durven ze gewoon weer!
Lees verder →
Gepost door : Antoinette Coops
0 Reacties